Şimdi şöyle: Geçen gün işyerinde, öğle yemeği yerine nesfit mi ne, o tip bir amerikan usulü gevrek yiyordum . Bunlara genelde süt katılır da ben sütü sevmediğimden yoğurt katıp yiyorum. Yoğurdu biraz suluca yapmış olmalıyım ki, biraz düşününce yediğim şeyin tadının her zamankinden farklı, ama yıllar öncesinden hatırladığım bir şeye benzediğini farkettim: “Doğrambaç”.
Doğrambaç: . Biraz koyuca hazırlanmış “çalkamaç” içine yufka ekmekler küçük küçük doğranır. Yemek hazırlanmayan günlerde öğle yemeği yerine geçer, tok tutardı.
Çalkamaç: Bizim köyde ayrana çalkamaç denir, ayran kelimesi kullanılmazdı.
Yağlambaç: Tavada eritilen tereyağın içine yufka ekmek küçük küçük doğranır. Tabii ki tava bizim için “ellice”dir. İşin tuhafı yağlamaç yine yufka ile yenir.
Bulamaç: Bildiğimiz un kavurması, pek yapılmıyordu aslında biraz basit ve köye göre bile fakir işi bulunuyordu belki de. Üstüne kızgın tereyağı dökülünce daha güzel olurdu. Kuymak da deniyordu.
Tabii, bunlar basit atıştırmalık türü pratik yiyeceklerdi. Gerçek yemeklerimizin tariflerini ben yazamam da buraya, bir yöresel web sayfasında isim ve tarif olarak çok güzel sıralamışlardı, bulursam link veririm oraya.
